MENU

Mijn grootvader was in 1960 een belangrijke spilfiguur bij de oprichting van Helikon, een kunstenaarsgroep die in een gehuurde ruimte in Hasselt actueletentoonstellingen organiseerde. Dankzij de heterogene samenstelling van de leden, zowel wat betreft stijl als discipline, en hun open houding tegenover diverse artistieke ontwikkelingen, was Helikon in die tijd het enige platform in Limburg dat de progressieve, artistieke ontwikkelingen op de voet volgde en tentoonstelde. Zichtbaarheid, daar ging het om.

Ook vandaag blijven te veel hedendaagse kunstenaars binnen de muren van hun atelier ter plaatse trappelen. Ze willen een maximum aan zichtbaarheid, maar weten dat ze de grootste groep kunstliefhebbers niet bereiken. Het aantal promotiegaleries en de (al dan niet gecureerde) initiatieven zijn te beperkt om elke kunstenaar met potentieel aan bod te laten komen. Te veel hedendaagse kunstenaars krijgen te weinig toonkansen. En het mag gezegd, die kansen hebben voor een stuk te maken met timing, toeval of geluk. Waarom de ene kunstenaar het waarmaakt en de andere niet, heeft niet alleen met potentieel of beeldkracht te maken. Alles begint met zichtbaarheid.

YOC is misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar het is een druppel. De doelstelling van het platform is in de eerste plaats zichtbaarheid. Online, maar ook in een professionele tentoonstellingsruimte. Daarnaast wil YOC feedback, ondersteuning en richtingaanwijzers bieden zonder de kunstenaars in een richting te duwen. Bewegingsvrijheid blijft onontbeerlijk voor artistieke groei.

Uiteraard ben ik me bewust van de begrenzing van YOC. Om het platform werkbaar te houden, moet er geselecteerd worden. YOC is geen oplossing, maar een bescheiden bijdrage aan toonkansen voor hedendaagse kunstenaars. En … misschien ook een bescheiden eerbetoon aan de man die zestig jaar geleden Helikon mee oprichtte.

Katrien Dessers